بوتیرات و سلول‌های T تنظیمی؛ پیوند میکروبیوم روده با تحمل ایمنی

— گیاهان دارویی در پرتو علم نوین

نمای شماتیک استقرار و تغییر ترکیب باکتری‌های روده در طول زندگی

روده فقط محل هضم و جذب مواد غذایی نیست؛ یکی از مهم‌ترین محیط‌های تعامل سیستم ایمنی با عوامل میکروبی و ترکیبات غذایی نیز به‌شمار می‌رود. در این محیط، باکتری‌های مفید می‌توانند فیبرهای غذایی را تخمیر کنند و متابولیت‌هایی به نام اسیدهای چرب زنجیره‌کوتاه (SCFAs) بسازند. بوتیرات یکی از مهم‌ترین این متابولیت‌هاست که در پژوهش‌های ایمنی‌شناسی به‌دلیل ارتباط آن با سلول‌های T تنظیمی (Treg) مورد توجه قرار گرفته است.

بوتیرات از کجا می‌آید؟

بوتیرات عمدتاً در روده بزرگ و در نتیجه تخمیر برخی فیبرها و کربوهیدرات‌های قابل‌تخمیر به‌وسیله میکروبیوتای روده تولید می‌شود. مقدار تولید آن به نوع و میزان فیبر دریافتی، ترکیب میکروبیوم، وضعیت روده و عوامل فردی وابسته است؛ بنابراین مصرف یک ماده غذایی مشخص الزاماً در همه افراد افزایش یکسانی در بوتیرات ایجاد نمی‌کند.

نمودار میکروبیوم در بخش‌های مختلف دستگاه گوارش و ارتباط آن با متابولیت‌ها
تصویر: Ethan Hillman و همکاران؛ مجوز CC BY 4.0

ارتباط بوتیرات با FOXP3 و سلول‌های Treg

سلول‌های Treg زیرگروهی از لنفوسیت‌های T هستند که در حفظ تحمل ایمنی و مهار پاسخ‌های بیش‌ازحد نقش دارند. فاکتور رونویسی FOXP3 برای هویت و عملکرد بسیاری از این سلول‌ها ضروری است. یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی برای اثر بوتیرات، مهار آنزیم‌های هیستون داستیلاز (HDAC) است. این مهار می‌تواند استیلاسیون هیستون‌ها و دسترس‌پذیری نواحی تنظیمی ژن FOXP3 را تغییر دهد و در شرایط مشخص، تمایز سلول‌های T به سمت فنوتیپ تنظیمی را تقویت کند.

بوتیرات همچنین ممکن است از طریق گیرنده‌هایی مانند GPR109A در سلول‌های ارائه‌کننده آنتی‌ژن، تولید پیام‌رسان‌های تنظیمی از جمله IL-10 و رتینوئیک اسید را تحت تأثیر قرار دهد. مسیرهای متابولیک درون سلول T نیز در این پاسخ دخیل‌اند. بااین‌حال، سهم نسبی هر مسیر به نوع سلول، غلظت بوتیرات، محیط بافتی و وضعیت التهابی بستگی دارد.

آیا این اثر در انسان اثبات شده است؟

بخش مهمی از شواهد مستقیم درباره افزایش Treg به‌وسیله بوتیرات از آزمایش‌های سلولی و مدل‌های حیوانی به‌دست آمده است. در مطالعات انسانی، تغییر سطح اسیدهای چرب کوتاه‌زنجیر در برخی بیماری‌های التهابی و ایمنی گزارش شده، اما این همبستگی به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که کمبود بوتیرات علت بیماری است یا مصرف مکمل آن بیماری را درمان می‌کند. افزون بر این، فراهمی زیستی پایین، متابولیسم سریع و دشواری رساندن مقدار مؤثر به محل هدف از موانع کاربرد درمانی بوتیرات هستند.

جمع‌بندی

بوتیرات نمونه روشنی از ارتباط تغذیه، میکروبیوم و تنظیم اپی‌ژنتیک سیستم ایمنی است. این مولکول می‌تواند در شرایط آزمایشگاهی و برخی مدل‌های حیوانی مسیرهای مرتبط با FOXP3 و Treg را تقویت کند؛ اما هنوز نباید آن را درمان تثبیت‌شده بیماری‌های خودایمنی دانست. پژوهش‌های آینده باید دوز، محل اثر، تفاوت‌های فردی و پیامدهای بالینی را در کارآزمایی‌های باکیفیت بررسی کنند.

منابع علمی

یادآوری علمی: این مطلب آموزشی است و جایگزین تشخیص یا درمان پزشکی نیست. مصرف مکمل بوتیرات یا تغییر رژیم غذایی برای درمان بیماری‌های خودایمنی باید با نظر پزشک انجام شود و نباید داروهای تجویزی خودسرانه قطع شوند.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *