سلول‌های خونی طی فرآیند خونسازی (hematopoiesis) در مغز استخوان از سلول بنیادی ایجاد می‌شوند. سلول‌های بنیادی به دو نوع سلول اجدادی (progenitor) مهم تبدیل می‌شوند: سلول اجدادی مشترک میلوئید (common myeloid progenitor) و سلول اجدادی مشترک لنفوئید (common lymphoid progenitor).
مونوسیت‌ها (و ماکروفاژها و سلول‌های دندریتیک میلوئیدی)، گرانولوسیت‌ها (شامل نوتروفیل، ائوزینوفیل، بازوفیل و ماست‌سل)، گلبول‌های قرمز و سلول‌های ایجاد کننده پلاکت، چهار دسته سلولی هستند که از سلول اجدادی مشترک میلوئیدی به وجود می‌آیند. این سلول‌ها بیشتر در عملکردهای ایمنی ذاتی مشارکت دارند (البته ایمنی ذاتی و اختصاصی کاملا به هم مرتبط هستند). ماکروفاژها و نوتروفیل‌ها برای بلع و تخریب آنتی‌ژن‌ها تخصص یافته‌اند، ضمن اینکه ماکروفاژها می‌توانند آنتی‌ژن را به همراه ملکول‌های MHC به سلول‌های T عرضه کنند و عملکردهای دیگری هم داشته باشند. سلول‌های دندریتیک نیز می‌توانند در فرم نابالغ خود، آنتی‌ژن‌ها را گرفته همراه با بلوغ به محل دیگری ببرند و به سلول‌های T عرضه کنند و قوی‌ترین سلول عرضه کننده هستند.

4
از سلول اجدادی مشترک لنفوئیدی سه دسته اصلی سلول ایجاد می‌شود: لنفوسیت‌های B و لنفوسیت‌های T و سلول‌های کشنده طبیعی (natural killer) یا NK . همانطور که قبلا اشاره شد لنفوسیت‌های B و لنفوسیت‌های T دارای گیرنده آنتی‌ژنی (بازآرائی شده) هستند که در هر سلول اختصاصی یک آنتی‌ژن است و در پاسخ‌های ایمنی اختصاصی شرکت دارند. گیرنده لنفوسیت‌های B همان آنتی‌بادی غشائی آنها است (یا ایمونوگلوبولین)، گیرنده لنفوسیت‌های T نیز TCR نامیده می‌شود(T cell Receptor). سلول‌های NK گیرنده اختصاصی منفرد برای هر آنتی‌ژن تولید نمی‌کنند و لذا با اینکه از رده لنفوئیدی هستند، جزء سلول‌های ایمنی ذاتی محسوب می‌شوند. سلول‌های بسیار دیگری هستند که در سیستم ایمنی مهم می‌باشند و در جای دیگر معرفی خواهند شد.

 

سوالات: