ایرانی‌ها و چینی‌ها از مایع و پوسته زخم‌های آبله بیماران، برای مصون‌سازی افراد سالم استفاده می‌کردند. این عمل واریلاسیون Varilation(آبله‌کوبی) نام دارد. خطراتی هم در پی داشت و گاهی آبله خطرناک و کشنده در شخص سالم ایجاد می‌کرد. در سال 1798 یک پزشک انگلیسی به نام ادوارد جنر متوجه شد که خانم‌های دهاتی که از پستان گاوهای مبتلا به آبله گاوی، شیر می‌دوشند اگر چه دستهایشان ابتدا زخم می‌شد ولی بعداً این افراد در مقابله با بیماری آبله انسانی مصون هستند.
ادوارد جنر با تزریق مواد حاصل از زخم آبله گاوی به انسان توانست برای نخستین بار در برابر آبله ایمنی ایجاد کند. او این روش را «واکسیناسیون» نامید (از واژه لاتین واکسا به معنی گاو) و پس از انتشار مقاله‌اش، این روش برای پیشگیری از بیماری‌های عفونی به طور گسترده پذیرفته شد.
گویاترین سند برای اهمیت ایمونولوژی اعلامیه سال 1980 سازمان بهداشت جهانی (W.H.O) در مورد ریشه‌کنی آبله می‌باشد. آبله اولین بیماری عفونی است که با انجام واکسیناسیون از جهان ریشه کن شد.